Ik had je nog zoveel willen zeggen

Cover_IkhadjenogDas en Maatje zijn de beste vrienden. Vrienden die alles samen doen.
Samen spelen, samen praten, samen eten, alles samen.
En dan is daar opeens de dood in het leven …

Das en Maatje zijn niet meer samen. Das voelt zich heel alleen.
Dus gaat hij op zoek naar Maatje. Omdat hij Maatje mist.
En omdat hij zich niet meer zo alleen wil voelen.
En omdat hij Maatje nog zoveel wilde zeggen …

Of we het nu leuk vinden of niet, de dood hoort bij het leven. De dood in het leven is oneerlijk, onverwacht, onontkoombaar. In dit boek gaat het vooral over het omgaan met die dood. Hoe kun je toch nog zeggen wat je wilde zeggen tegen je maatje die er niet meer in levende lijve is? Op welke manieren kun je proberen het verdriet een heel klein beetje te verzachten?

Op een ingetogen manier nodigt Ik had je nog zoveel willen zeggen kinderen uit om te praten over het ongrijpbare van de dood, om het een beetje grijpbaar te maken.

Bij het boek zijn suggesties gemaakt om aandacht te besteden aan het thema dood, troost en rouwen in school of thuis.

De kracht van dit boek is dat je kleine kinderen voor kunt lezen, en oudere kinderen zelf kunt laten lezen. De tekst, de gedichten en de tekeningen vullen elkaar aan en vertellen het verhaal over liefde, afscheid, dood, gemis en troost. Daan Westerink in Vakblad Uitvaart, februari 2014

Martine van Nieuwenhuyzen heeft een prachtig prentenboek gemaakt over het gemis van je maatje bij overlijden. De vragen van Das zijn vragen die velen stellen, vragen waar vaak geen antwoord op is. (…) Met precies genoeg woorden vangt ze de vragen en emoties die normaal zijn in een rouwperiode. Susan Venings op Kinderboekenpraatjes, maart 2104